Na obszarze objętym Powidzkim Parkiem Krajobrazowym znajduje się kilkadziesiąt akwenów o różnej wielkości i znaczeniu dla stosunków hydrograficznych tego terenu. Dziesięć spośród nich osiąga wielkość ponad 50 ha. Największym jeziorem, którego charakterystyki są imponujące nawet w zestawieniu z innymi zbiornikami w skali kraju, jest Jezioro Powidzkie. Jest to drugie (po Gople) jezioro Pojezierza Wielkopolsko-Kujawskiego pod względem długości, trzecie pod względem długości linii brzegowej. Czas całkowitej wymiany wody w Jeziorze Powidzkim wynosi 24 lata. Jezioro Powidzkie jest odbiornikiem kanalizacji burzowej z Powidza oraz dopływu od strony Jeziora Kosewskiego. Z południowej części Jeziora wypływa rzeka Meszna. Jezioro Niedzięgiel (Skorzęcińskie) jest natomiast najszerszym jeziorem na Pojezierzu Wielkopolsko-Kujawskim. Zbiorniki tutejsze mają regularny kształt, o czym świadczą zbliżone do średniej dla Polski (1,85) wartości wskaźnika rozwinięcia linii brzegowej. Wysokie wartości wskaźnika wykazują także jeziora: Ostrowickie (Prymasowskie)(3,55) i Wójcińskie (3,25). Okolice Jeziora Powidzkiego należą do obszarów Polski środkowej o maksymalnej jeziorności. Krajobrazowa dominacja dużych akwenów nie oznacza, iż można bagatelizować rolę małych zbiorników wodnych, często występujących w postaci śródpolnych oczek (o powierzchni mniejszej niż 1 ha). Pełnią one bowiem nie tylko znaczącą funkcję biocenotyczną, ale stanowią także cenny element urozmaicenia krajobrazu rolniczego, rozrywający jego monotonię. Według danych Ilnickiego (1998) na Pojezierzu Powidzkim stwierdza się około 60 tego typu zagłębień, w większości nie przekraczających wielkości 0,05 ha, z czego około 10 to oczka niewysychające.

Jezioro to leży na Pojezierzu Gnieźnieńskim na wysokości 98,3 m.n.p.m. Powierzchnia jeziora wynosi 1035,9 ha, a jego objętość 134 776,2 tys. m³. Pod względem objętości przewyższa więc Jezioro Niedzięgiel (Skorzęcińskie) 3,8 razy, a Gopło 1,7 razy. Jezioro Powidzkie charakteryzuje się bowiem m. in. znaczną średnią głębokością 11,5 m. Maksymalna głębokość tego jeziora wynosi aż 46 m. Jest to odpływowe jezioro typu rynnowego, o długości 11300 m i maksymalnej szerokości 2100 m. Poprzez półwysep o nazwie Ostrowo tworzy dwie odnogi. Brzegi posiada miejscami strome i tylko w części zalesione. Przy jeziorze spotyka się zabudowania. Szeroko rozwija się rekreacja. Główne ośrodki wypoczynkowe usytuowane są koło Powidza, Przybrodzina, Giewartowa i Kosewa. Istnieją i budowane są obecnie indywidualne domy letniskowe oraz różne obiekty wczasowe. Przy jeziorze tym, szczególnie koło miejscowości Ostrowo, spotyka się przyrodniczo ważne zabagnienia.

Jezioro to jest zasadniczo krańcową częścią zachodniej odnogi Jeziora Powidzkiego. Ploso to przecięte jest nasypem kolejki wąskotorowej. Jezioro Powidzkie Małe leży na wysokości 98,3 m.n.p.m., a powierzchnia jego lustra wody wynosi około 50 ha. Osiąga ono głębokość do 7,5 m. Średnia głębokość wynosi 3,5 m, a objętość wody 531,8 tys. m³.

Powierzchnia lustra wody wynosi 7,5 ha. Swym kształtem zbliżone jest do koła. Leży na wysokości 99,8 m.n.p.m. Drobnymi ciekami i poprzez zabagnienia łączy się z Jeziorem Powidzkim Małym i wschodnią odnogą Jeziora Powidzkiego. Te trzy wymienione jeziora w przeszłości z pewnością stanowiły jeden duży rynnowy zbiornik.

Jezioro to o powierzchni lustra wody 90,2 ha, gromadzi 5 301,4 tys. m³ wody. Jest ono położone 2,9 metrów powyżej Jeziora Powidzkiego. Średnia i maksymalna jego głębokość to 5,9 m i 9,9 m.

Jest to jezioro silnie zeutrofizowane i w przeważającej części zarośnięte. Jego powierzchnia to około 25 ha. W dawnych czasach ważne również z rybackiego punktu widzenia.

Jezioro leży na wysokości 103,8 m.n.p.m. Powierzchnia jego lustra wody wynosi 46 ha, a objętość 2 157,6 tys. m³. Głębokość średnia 4,7 m, a maksymalna 10,2 m. W jezioro wcina się wąski półwysep.

W grupie charakteryzowanych jezior posiada szczególnie bogato rozwiniętą linię brzegową o długości 21 565 m. Kształt jeziora jest nieregularny, a brzegi stosunkowo płaskie, w wielu miejscach przechodzące w zabagnienia. W zbiornik ten wcinają się dwa duże półwyspy. W pobliżu brzegów najwyższym wzniesieniem jest Orla Góra (119 m.n.p.m.). Na jeziorze spotyka się liczne wypłycenia oraz małe ekologicznie ważne wysepki; jedna większa o nazwie "Znicz", pokryta jest drzewostanem. To rozległe w kształcie litery "Z" jezioro leży na wysokości 104,0 m.n.p.m. i gromadzi 35 149,7 tys. m³ wody. Zajmuje znaczną powierzchnię - 637,7 ha. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,5 m, maksymalna 21,6 m. Nad tym jeziorem znajduje się bardzo duży zespół wypoczynkowy. Jezioro obecnie sukcesywnie otaczane jest działkami rekreacyjnymi, lokalizowanymi na dawnych gruntach uprawnych.

Jest to jezioro o powierzchni 4 ha wraz ze stawami stanowiło w przeszłości gospodarczo ważny ośrodek. Obecnie jest to przyrodniczo urozmaicony i bogaty fragment parku. W pobliżu Jeziora Piłka występują zabagnienia i piaszczyste wzniesienia do 116,6 m.n.p.m.

Przez to rozgałęzione, przypominające swym kształtem literę "Y" jezioro przebiegała granica dawnego województwa konińskiego, stąd też tylko około 60% jego powierzchni znalazło się w obrębie Parku. Jezioro leży na wysokości 98,7 m.n.p.m., a jego lustro wody w całości obejmuje powierzchnię 267,7 ha. Średnia i maksymalna głębokość: 8,3 m oraz 27,0 m. Gromadzi ono zapas wody o objętości 22 987,0 m³. Jezioro leży wśród pól uprawnych przeważnie bardzo żyznych, stąd też nie jest otoczone lasami. Brzegi fragmentami są zadrzewione.

Jezioro posiada wybitnie rynnowy charakter. Jego długość wynosi 5600 m, szerokość do 500 m, długość linii brzegowej 14 475 m, a powierzchnia lustra wody 160,4 ha. Znajduje się ono na wysokości 99,0 m.n.p.m. Średnia głębokość tego jeziora wynosi 5,7 m, a maksymalna 22,7 m. Gromadzi ono 9218,6 tys. m³ wody.

Park leży na obszarze dorzecza Odry, w dwóch wydzielonych polach podstawowych. W polu "Noteć do Gwdy" znajdują się następujące zlewnie elementarne: "Kanał Ostrowo - Gopło do Jeziora Ostrowskiego", kanał zwany jest również Kanałem Goplańskim. Łączy on z Jeziorem Gopło kilkunastokilometrowy łańcuch jezior rynnowych, położonych na południe od miejscowości Ostrowo. W tej zlewni znajdują się rynnowe jeziora: Budzisławskie, Suszewskie, Kownackie, Wójćińskie, Wilczyńskie. Na obszarze zlewni dość liczne są małe zagłębienia bezodpływowe.

"Noteć zachodnia do Jeziora Kamienieckiego", większe zbiorniki tej zlewni to jeziora: Niedzięgiel (Skorzęcińskie), Białe, Piłka, Skubarczewskie i Słowikowskie. Z Jeziorem Białym poprzez niewielki ciek łączy się ważne ekologicznie, częściowo zarośnięte Jezioro Czarne. Z Jeziora Niedzięgiel (Skorzęcińskie) na wysokości 104 m.n.p.m. wypływa Mała Noteć "Noteć zachodnia od Jeziora Kamienieckiego do wododziału Gębie", w granicach Parku znalazła się południowo - wschodnia część zlewni przylegająca do Jeziora Kamienieckiego, z oczkami wodnymi i zabagnieniami.

"Dopływ z Jeziora Ostrowickiego do Jeziora Popielewskiego", w granicach Parku znajduje się południowa część Jeziora Ostrowickiego oraz jego południowa zlewnia z jeziorkami i zabagnieniami przy miejscowości Gaj.

Meszna, prawobrzeżny dopływ Warty biorący początek z Jeziora Powidzkiego (południowy kraniec Jeziora), na wysokości 97,8 m.n.p.m. Dorzecze Meszny leży na Równinie Wrzesińskiej i w Dolinie Konińskiej. Północną część zlewni pokrywają piaski sandrowe, południową gliny zwałowe. Lesistość zlewni jest stosunkowo niska. Dolina Meszny jest równinna, miejscami zatorfiona. Czarna Struga - Bawół jest lewobrzeżnym dopływem Warty. Składa się z dwóch strug źródłowych o tej samej nazwie. Czarna Struga lewa (Bawół) bierze początek na wysokości około 119 m.n.p.m., w okolicy Podzborowa. Dolina Czarnej Strugi prawej jest niewyraźna miejscami rozszerzona w kotliny wypełnione torfami. Zlewnia Czarnej Strugi to zlewnia rolnicza.