| Klimat |
|
|
|
Klimat panujący na obszarze Powidzkiego Parku Krajobrazowego należy do strefy klimatu umiarkowanego, na obszarze ścierania się klimatu morskiego i kontynentalnego. Według klasyfikacji Wosia (1999) reprezentuje Region Środkowoeuropejski (R-XV). Pod względem zajmowanego obszaru jest największym wydzielonym na obszarze Polski regionem klimatycznym. Środkową jego część stanowi Pojezierze Gnieźnieńskie. Granice regionu odznaczają się różnym stopniem ostrości. Najmniej wyraźny jest odcinek granicy południowej, oddzielający do Regionu Południowowielkopolskiego. Taki charakter granic świadczy o wielu podobieństwach stosunków klimatycznych obszarów z nim sąsiadujących. Ten fakt wyraża m. in. brak występowania tutaj skrajnie dużych lub skrajnie małych, w porównaniu z innymi regionami, rocznych liczb dni z wyróżnionymi typami pogody. Na tle innych obszarów, omawiany region wyróżnia stosunkowo częstsze występowanie dni z pogodą bardzo ciepłą i zarazem bardzo pochmurną. Jest ich średnio w roku prawie 60, wśród nich prawie 39 cechuje brak opadu (typ pogody 310). Region ten wyróżnia się także dość znaczną frekwencją dni przymrozkowych bardzo chłodnych, w których jednocześnie występuje opad. Średnio w roku jest ich prawie 20. Wśród nich 8 cechuje pogoda oznaczona symbolem 511.
Rzeźba terenu tylko w stosunkowo niewielkim stopniu i tylko lokalnie modyfikuje kierunek wiatru. Jest on w znacznej mierze uzależniony od kierunku przemieszczania się mas powietrza. Najczęściej są obserwowane tu wiatry z sektora zachodniego, głównie z kierunku W i SW. Pomiędzy poszczególnymi porami roku zarysowuje się pewne niewielkie zróżnicowanie we frekwencji głównych kierunków wiatru. Wiatry zachodnie zdecydowanie przeważają w porze letniej, zimą natomiast bardzo często pojawiają się wiatry wiejące z kierunku południowy zachód. Średnia roczna prędkość wiatru nie uwarunkowana czynnikami lokalnymi jest większa od 2 m/s (wiatry bardzo słabe) i nie przekracza 4 m/s (wiatry słabe) - przytoczone tu dane to średnie wartości za lata 1951 - 1980. Wiatry silne i bardzo silne pojawiają się sporadycznie. Ich średnia roczna częstość występowania nie przekracza 3 promili, co oznacza, że średnio w roku nie notuje się z nimi więcej niż 10 dni. Występują w okresie zimowym i wiosennym, co jest związane z gradientami ciśnienia powietrza atmosferycznego w szybko przemieszczających się nad Polską niżach barycznych. Wiatry słabe i bardzo słabe wykazują największą częstość pojawiania się w okresie od lipca do października. Największe prawdopodobieństwo wystąpienia okresów z bardzo słabymi wiatrami, lub okresów bezwietrznych występuje w sierpniu, wrześniu i październiku. Wiatry dość silne, silne i bardzo silne to wiatry wiejące głównie z sektora zachodniego, z kierunku W, NW, SW.
Opady są bardzo zmiennym składnikiem pogody zarówno w czasie jak i w przestrzeni. Notuje się stosunkowo bardzo duże różnice między miesięcznymi i rocznymi sumami opadów w poszczególnych latach. Średnia roczna suma opadów za okres wieloletni z reguły nie przekracza 550 mm. Miesiącami najbardziej obfitymi w opady są: czerwiec, lipiec, sierpień. Najwięcej opadów spada latem (208 mm). Występowanie dni z opadem najczęściej jest związane z napływem świeżych mas powietrza polarnomorskiego. Notowana jest stosunkowo późno, z reguły w pierwszej dekadzie grudnia. Koniec zalegania pokrywy śnieżnej przypada na połowę marca. Liczba dni z pokrywą śnieżną wynosi średnio 50,9 (wartość za lata 1951 - 1980). W 10 - leciu 1989 - 1998 pierwszy opad śniegu i temperatury zimowe wystąpiły ośmiokrotnie w terminie około 15 listopada. Na przebieg i rozkład przestrzenny wskaźników charakteryzujących stosunki termiczne danego obszaru wpływają czynniki geograficzne i meteorologiczne, takie jak szerokość geograficzna, wysokość n.p.m., rzeźba terenu oddalenie od morza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie nieba. Poszczególne charakterystyki termiczne przedstawiają się następująco: Czas trwania lata wynosi 99 dni, a czas trwania zimy - 76 dni
|
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|


